"Ás catro da mañá, nunca se sabe se é demasiado tarde, ou demasiado cedo". Woody Allen







viernes 27 de enero de 2012

Eu non estiven alí...


Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.
Igual que ese aire incoloro pero gris, acompañará por sempre a vida na Terra, a lembranza, o non esquecemento, a loita contra o devastador ruído do tempo que todo cala e silencia, ese aire, testemuño vital da morte, debe lembrarnos sempre, con cada bocanada que recollemos e expulsamos, que millóns de persoas morreron, foron asasinadas de xeito planificado e industrial durante esa longa noite de pedra que sacudiu as entrañas das Europas na metade do século pasado.
A pesar da distancia na terra e nos tempos. A pesar dos anos trascorridos, a pesar da lonxanía aparente da xeografía da barbarie nazi e da nosa terra finisterraica galega, hai centos de galegas e galegos que xa non están aquí mais que foron e serán por sempre irmáns de sangue dos millóns de xudeus asasinados.
Xosé Fernández Vázquez, o comandante Soutomaior, quen na súa fuxida do fascismo vitorioso en España, padeceu a prisión e a tortura en Auschwitz-Birkenau.
Marceliño Pardal Pouso, o derradeiro supervivente galego, deportado no campo de Mauthausen, e quen faleceu o 19 de abril de 2009.
As irmás Touza, Xulia, Lola e Amparo de Ribadavia que arriscaron a súa vida no máis fermoso xesto de salvar as de centos de xudeus e refuxiados que fuxindo da Europa ocupada e en guerra chegaban a través da rede humanitaria de salvamento que outro galego exemplar, o doutor vigués Eduardo Martínez Alonso, teceu desde os Pirineos ate a fronteira portuguesa e logo desde alí á liberdade e á vida.
E coma pequena homenaxe permitídeme mencionar só a catro galegos, catro. En representación dos centos mortos nos campos de exterminio nazis. O vigués Agustín Cameselle Fernández, morto no campo de Gusen. O ourensán Manuel Soutullo Iglesias, morto en Mauthausen. O lucense de Viveiro, Manuel Lamelas, morto en Mauthausen. O coruñés Xosé Albedro Vilaverde, morto en Mauthausen.
O ano 2005 Nacións Unidas con moitas décadas de retraso decidiu que desde aquela, todos os 27 de xaneiro serían enmarcados baixo o lema de "Recordemos hoxe e por sempre", na memoria pedagóxica para as xeneracións presentes e futuras do que nunca deberán esquecer. Porque nunca debe volver a suceder. Nunca debeu de suceder.
Eu non estiven alí. Ti, caro lector, tampouco. Mais non debemos ser cómplices por esquecemento ou omisión dun crime brutal que nunca con certeza conseguiremos entender na súa enorme dimensión. Eu non estiven alí. Mais precisamente por iso, eu non esquecerei xamais.

lunes 23 de enero de 2012

BNG, el público se va...




Por Suso de Toro

El País, 10.05.2009

.
La gente lee las revistas del corazón (¡llamarle así al pendoneo fino o cutre!) para enterarse de las miserias ajenas, la prensa económica para hacer más dinero, los periódicos deportivos por los goles (¡seis!) y la prensa diaria generalista no para leer sobre generales, sino sobre política. A quienes la leemos también nos interesa el Euríbor, queremos saber por qué diantres (observen cómo se puede utilizar una palabra sin saber lo que significa) aún no le han dado la patada al presidente del Banco Central Europeo, Trichet (la única explicación es que Europa no existe, echó el cierre hace tiempo y se quedó ese señor ahí). También nos interesa la gripe aviar, que ahora es porcina, pero antes fue vacuna, y si hay o no vacunas para la aviar y la porcina. También conocer los ignotos manejos del PP de Madrid y Valencia, que recuerda a Nuestro hombre en La Habana, la novela de Graham Greene que trataba de un sastre que era espía. Aunque en la novela de Greene el protagonista era honrado. Nos interesa eso y más pero, sobre todo, la política. Aunque hoy no es decoroso decirlo, nos interesa la política.


Es una verdadera lástima que en eso de la política no entren de una forma más clara cosas como lo que está ocurriendo con el sector lechero gallego, que representa un 40% del de todo el Estado, es decir, que es la leche. Tiene una dimensión e importancia tal que deberíamos estar todos gritando por la calle en vez de en los campos de fútbol. Sí tiene importancia y es política también lo de la nueva Xunta, un sainete lleno de golpes de humor. Las andanzas de los conselleiros que firman esto o aquello, legal o ilegal, que entran y salen de una empresa a una consellería y viceversa (¿o era de una consellería a una empresa y viceversa?), de los conselleiros importados de algún lugar glamouroso, de los que ni saben gallego ni tienen idea del país pero nos van a sacar de la lama y la bosta, de la leche y más del atraso y de nuestra incultura secular. La tripulación de una nave escacharrante fletada por Núñez Feijóo que arrancó con tronío y promete gracias sin cuento.También llamamos política a ver como se divierten los partidos ahora en la oposición. El congreso del PSdeG tuvo poco jugo, como debatir no debatieron nada, llenaron el vacío dejado por Touriño y pusieron en su lugar a Pachi (con ch, no con tx, que ya lo estoy viendo venir) Vázquez. Reconozcamos que no es poco, un partido necesita que alguien parta y reparta, y además lo hicieron en un plis-plas, algunas cosas en caliente duelen menos. Eso sí, dejaron en el aire una promesa de galleguidad y hay que imaginar que cuando se pongan a pensar quienes son y lo que quieren desarrollarán la idea y andarán algo por ese camino. También le llamamos política a lo que hace ahora el BNG, unos van y otros vienen, yo no pacto, que eres tú el que quiere pactar, pacto pero con xeito no como tú, que pactas a lo loco. Desde luego eso también entra en la política pero, francamente, ¿a quién le importa? Ellos aparte. Hay un importante sector social dispuesto a apoyar a un partido político propio y que lo lleva haciendo a pesar de los esfuerzos del BNG por desanimarlo. Gente que insiste en dar su apoyo a esa organización porque es la que hay, y lo hace a ciegas y a sordas, sin saber realmente lo que el BNG piensa (en realidad, sí lo sabe y a pesar de ello lo vota) de Europa, de la autonomía, de España, del mundo... A pesar de todo, hay gente que sin ser del BNG, incluso sintiéndose bastante o muy lejos, les da su voto y confianza; es un fenómeno asombroso y casi único y que dice mucho a favor de nuestra sociedad. Pero es evidente para cualquier observador, y aun despistado, que tanta fe no es eterna y esos apoyos se encogen de modo alarmante.



No sabemos lo que va a pasar en las europeas pero parece que, visto lo que acaban de hacer con un eurodiputado, tampoco les va a importar.Mientras tanto, discuten entre sí fracciones de nombre cambiante que vienen siendo los de toda la vida, pero que ahora se mezclaron de otro modo, excepto la UPG, que los vuelve locos a todos, aunque ahora también se llama de otro modo. En fin, pactarán finalmente unos con otros o con aquéllos y seguirán igual. Lo que no se sabe bien es lo que pactan (¿o también lo sabemos?). Cuando el público se aburre de ver la misma película acaba por abandonar la sala, aunque hay actores tan enfrascados en la comedia, que no drama, que no se enteran y siguen con su papel.

domingo 22 de enero de 2012

27 de xaneiro: Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto...


27 de Xaneiro: "Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto"
Resolución 60/7 de Nacións Unidas
***
"Sei que a miña voz se perde no devastador ruído do tempo, agardo que as xeneracións vindeiras non nos esquezan" Violeta Friedman
***
Lembrar hoxe e por sempre
***
Asociación Galega de Amizade con Israel