"Ás catro da mañá, nunca se sabe se é demasiado tarde, ou demasiado cedo". Woody Allen







martes, 18 de noviembre de 2014

Conferencia-coloquio en Vigo: "El yihadismo, la amenaza del Siglo XXI".




 
O vindeiro martes día 25 ás 20:00 horas no Auditorio do Areal (antigo Reitorado) en Vigo, Conferencia-coloquio da historiadora e escritora kurda Yashmina Shawky Aziz.
 
"El yihadismo, la amenaza del Siglo XXI"
 
Entrada libre

domingo, 28 de septiembre de 2014

Resposta amable de Don Domingo García-Sabell

Xa que ando na cousa de dixitalizar a memoria de papel, recupero aquí esta amable carta de Don Domingo García-Sabell que vinte anos despois volvo a agradecerlle. Excuso dicir que a miña carta ao daquela delegado do goberno fora moi cordial e respectuosa. Como certamente foi tamén cordial e respectuosa a súa resposta. Tempos aqueles nos que as cartas en papel recibían cortés réplica en cartas de papel... Pois ben, o pasado día 21 cumpriu 10 anos o Plan Xeral de Normalización da lingua galega elaborado polo goberno que presidia Don Manuel Fraga, e que nun fermoso exercicio de consenso, conseguira a total unanimidade de todas as forzas politicas, culturais e sociais, aprobando no Parlamento de Galicia o que deberia ser unha boa ferramenta para a vella lingua de Rosalía no seu nada fácil camiño no terceiro milenio. Consenso, amabilidade, diálogo, non patrimonialización, unanimidade... conceptos estes ao meu ver, impresindibles para nutrir a revitalización do galego. En fin, cousas que un reflexiona ao reler cartas vellas.


viernes, 26 de septiembre de 2014

Miss postura correcta 1969

Durante as décadas dos anos 50 e 60 os quiroprácticos estadounidenses levaron a cabo un inusual concurso de beleza onde, ademáis de xulgar a belleza e a elegancia das concursantes, valoraban - coa axuda de raios X- a postura máis erguida. O último evento que se celebrou desta curiosa modalidade de beleza foi no ano 1969, na cidade de Chattanooga, Tennessee. Na imaxe vemos á gañadora de Miss Postura correcta 1956, Lois Conway (no centro), xunto ás outras dúas finalistas pousando de pé a carón das súas radiografías.

miércoles, 24 de septiembre de 2014

Joe Sacco, xornalismo en viñetas

Entrevista publicada no suplemento Culturals de La Vanguardia co debuxante Joe Sacco. Feita empregando os mesmos instrumentos que Joe Sacco usa para traballar e crear: a banda deseñada. Un guión de Jorge Carrión e debuxos de Sagar








 

viernes, 19 de septiembre de 2014

Compromiso por Galicia concurrirá en solitario ás Municipais 2015

 
A agrupación local de Compromiso por Galicia ven de apostar por presentarse en solitario ás eleccións Municipais de Vigo
 
Miguel Barros e Rafa Cuíña, coordinador provincial de CxG para Pontevedra
 
En decisión amplamente maioritaria da súa afiliación de Vigo a formación galeguista decidiu non participar en ningunha “aventura” de novas coalicións e abrir o período de Primarias para candidaturas á alcaldía viguesa. Segundo Henrique Macías, voceiro local da formación galeguista, a decisión, meditada e debatida na súa asemblea realizada en Vigo onte xoves, foi tomada de xeito moi maioritario pola súa afiliación, que confían no proxecto propio de caracter galeguista e progresista, moi alonxado do radicalismo e populismo das distintas agrupacións e manifestos que se están a presentarse estes días na cidade tentando imitar ao recente éxito electoral de Podemos.
 
Compromiso por Galicia agradece o interese de determinados colectivos por contar coa súa presenza en novas plataformas e coalicións de cara ás eleccións municipais viguesas, pero considera que a confluencia é imposible xa que a experiencia indica que non se pode construir un proxecto que sexa serio e ilusionante simplemente mudando de siglas, pero coas mesmas ideas e eivas das organizacións e políticos locais “de toda a vida”, que son os que están a impulsar por detrás estes novos manifestos.
 
Para CxG, Vigo  precisa que a alternativa ética que representa Compromiso por Galicia entre na corporación municipal para comezar un proceso de transparencia e traballo colectivo, alonxado da imaxe de prepotencia, corrupción e populismo instalada na casa consistorial con Abel Caballero como alcalde. Henrique Macías criticou tamén que os partidos da oposición, neste caso Partido Popular e BNG, “estean a deixar, sen nengún rubor, a porta aberta á continuidade do actual alcalde, xa que é palpable o seu abandono da critica construtiva e da fiscalización do traballo do actual equipo de goberno na súa laboura institucional, incomprensible situación para unha boa parte da sociedade viguesa crítica co xeito de gobernar de Abel Caballero, e deixando entrever que “tiran a toalla” nas súas pretensións cara as vindeiras Municipais en Vigo”.
 
 

viernes, 5 de septiembre de 2014

Girl from the North Country, principio e final

"Girl from the North Country" non é só unha das moitas grandes cancións de Bob Dylan, para min é a súa canción término. Non sei moi ben por que, nin como explicalo, pero dende que a coñezo, ademáis de formar parte do selecto clube da miña persoal banda sonora, sempre tiven a sensación de que este é un tema ao tempo, tanto crepuscular coma de alborada, de comezo e de final. Xa digo que non sei como explicalo, cousa que realmente tampouco ten máis importancia, a fin de contas este é só un comentario en facebook. 

O caso é que onte descubrín o video desta magnífica versión do icónico tema de Dylan na voz de Eddie Vedder e dende onte, cada vez que a escoito de novo (e van xa unhas cantas veces...) volvo a ter ese mesmo nó na gorxa como a primeira vez aló polos meus lonxanos quince anos cando o mago de Duluh, Minnesota, Robert Allen Zimmerman, regaloume este fermoso poema de amor para unha viaxe.

domingo, 31 de agosto de 2014

Unha nova para a reflexión e das que non chegan aos nosos medios.





As fotos que vedes arriba corresponden ao pasado venres á noite cando unhas 2.000 persoas árabes-israelies asistiron a un mitin que tivo lugar na Galilea, no norte de Israel, sob a convocatoria de: "Gaza venceu". Bandeiras palestinas adornaban o lugar e arredores e entre os presentes atopábanse deputados na Knesset, (Parlamento israelí), unha delas precisamente Haneen Zoabi quen hai unhas semanas desatou unha forte polémica cando fixo unhas declaracións nunha canle da TV israelí nas que afirmaba que os asasinos dos tres rapaces xudeus secuestrados e mortos por Hamas “non son terroristas”. Mentres que pola contra os que asasinaron a un rapaz árabe-israelí en Jerusalém como represalia “si son terroristas”. Dificil de encaixar esta dupla vara da deputada pero a política no Medio Oriente tenche estas cousas...

Pois ben, no acto en cuestión os carteis dos presentes e intervintes dicían entre outras cousas: “Apoiemos as demandas de Gaza" ou "A vitoria de Gaza é un día festivo para nós”. A deputada israelí Zoabi na súa intervención afirmou que: "A oposición palestina e a nación enteira en Gaza derrotamos a Israel”, "A loita do noso pobo frustrou todas as metas de Israel" ou "Esa é a lección, e os israelíes teñen que entendelo, non hai poder militar no mundo que poida derrotar a un pobo."

Ao comezo dicía eu que estas novas non acostuman chegar aos nosos xornais, e non chegan por algo moi simple... por que deixan desmontada e en evidencia a falacia do suposto “aparheid israelí” ou da falta de democracia para os cidadáns árabes-israelies. Mais a falacia, a mentira, por moi clara que sexa pode seguir e seguirá sendo argumento para algúns que entenden que lanzando mentiras e cintas de video se pode deslexitimar o “pérfido” muiño de vento. Alguén imaxina aquí un mitin de Batasuna-Sortu en Bilbo ou Donostia no que se fixeran declaracións equivalentes sobre ETA e a súa vitoria “fronte España”?. En fin, eche o que hai... Esta pasada semana tomando café cun amigo que traballou nun “sindicato de clase” comentábame que “hai xente que non ten pudor a hora de defender a calidade da democracia popular en Cuba ou incluso Korea e criticar logo o estado de apartheid da teocracia sionista”. De traca, pero a según en que foros e lugares cousas así veredes don Sancho. Eses lugares e foros automarxinais non me preocupan o máis mínimo, sonche así para calquera análise da realidade e do mundo, pero si recoñezo que me preocupa que xente moi sensata, intelixente e cunha atinada visión do mundo se deixen levar por este tipo de argumentarios antiisraelis. Ollo! Entendo e a pesar da miñas discrepancias (loxicamente como non podía ser doutro xeito) respecto ás súas posicións por moi críticas ou hipercríticas contra as políticas que poida levar a cabo un goberno de Israel, mais o que non podo aceptar é a burda mentira como animal de compañía. 

viernes, 1 de agosto de 2014

LA RESPUESTA QUE NO QUISIERA ENCONTRAR




LA RESPUESTA QUE NO QUISIERA ENCONTRAR
Pedro Gómez-Valadés
Publicado en ABC - 01.08.2014

No es normal, personas de normal sosegadas llegan a perder la mesura, e incluso en muchos casos huyen por completo del raciocinio de una manera tan brutal que en estos días estamos leyendo cosas, que tendríamos que remontarnos a la Europa de los años 30-40 o ir directamente a las hemerotecas a la búsqueda de aquel infausto panfleto de la Alemania nazi llamado Der Stürmer para encontrar barbaridades de tal magnitud.

Estos días estamos viviendo una dura escalada en el conflicto provocado por Hamás y que llevó a la respuesta de Israel. No calificaré de proporcional o desproporcional la respuesta israelí cómo nadie califica de proporcional o no la ofensiva militar del gobierno de Ucrania contra los rebeldes separatistas prorrusos por ejemplo. Ni en Ucrania ni en ninguna parte. Nadie demanda nunca proporcionalidad militar a no ser cuando uno de los actores es Israel.

Además, ¿De que estamos hablando cuándo hablamos de “proporcional”? ¿Sería por ejemplo que si Hamás o la Yihad islámica dispararon, pongamos por caso, 3000, 4000 misiles y cohetes indiscriminadamente contra la población civil israelí, debería entonces Israel en “reciprocidad proporcional” disparar esa misma cifra de misiles también indiscriminadamente contra la población gazatí? Sin duda ese disparatado escenario habría multiplicado el número de víctimas hasta cifras infinitamente superiores a las actuales. En todo caso esta es una mera pregunta retórica ya que estoy seguro de que la única proporcionalidad que muchos de los críticos de Israel y de su derecho a existir aceptarían sería la de no hacer nada. Soportar estoicamente el constante ataque terrorista contra sus ciudadanos.

A todos los que militamos en nuestra condición humana nos duele profundamente el dolor y el sufrimiento de las víctimas civiles, no solo en Gaza o en Israel, también en otros muchos lugares del mundo. Nos duele y deseamos el fin definitivo de las constantes amenazas de violencia que disparan espirales que desde el mutuo reconocimiento palestino-israelí al derecho a existir, nunca se dispararían. Porque en este actual conflicto no podemos olvidar que es Hamás quien provoca y comienza un enfrentamiento en el que los gazaties son sus propios rehenes, gazatíes que pueden y deben vivir en paz y buena vecindad con Israel, para lo cuál es preciso que la Franja de Gaza vuelva a ser administrada por la Autoridad Nacional Palestina y no por los dictados del fundamentalismo islámico de Hamás. Y aquí llegamos la gran anormalidad que rodea a este conflicto palestino-israelí por estos lugares.

Porque muchos de los que estos días escriben y hablan indignados por la operación militar israelí contra el grupo islamofascista Hamás, no tuvieron ni tienen una reacción ni por asomo semejante en otros muchos duros conflictos que desgraciadamente hay en el mundo. Y muchos escriben y opinan dando por cierta toda la información que Hamás permite a los medios enviar y que es aceptada como verdad absoluta sin necesidad de verificar o contrastar las informaciones. Algo así como se después del atentado contra Hipercor hubiera sido la propia ETA la encargada de elaborar el informe para los medios y nosotros hunieramos dado crédito a esa información.

Estos días a pocos kilómetros de la Franja de Gaza, en la castigada y olvidada Siria, en solo 48 horas en el fin de semana del 19 y 20, más de 700 personas murieron en el transcurso de los violentos choques entre fuerzas gubernamentales y rebeldes. Y son ya más de 150.000 los muertos y cerca de 3.000.000 los desplazados y refugiados de la guerra civil siria. Incluso sin salir de Siria, vayamos a la periferia de Damasco donde está situado uno de los mayores campos de refugiados palestinos, Yarmuk, con 160.000 residentes y que desde hace un año sufre el asedio implacable de las tropas de Assad y de grupos yihadistas con la denuncia pública de la UNRWA (agencia de Naciones Unidas para los refugiados palestinos) y de la Media Luna Roja sobre la “apocalíptica situación por la que atraviesan los residentes en Yarmuk”. Sin la posibilidad de entrar ni salir, ni de abastecer prácticamente de nada a los residentes en el campo. Ni víveres ni asistencia médica. Lo cual ha provocado cientos de muerte por hambre y frío además de las víctimas del conflicto armado. No es este un bloqueo que abre y cierra pasos fronterizos para la entrada y salida de mercancias y personas, es un asedio militar puro y duro. Y aquí nadie dice absolutamente nada de estos palestinos acaso invisibles si no tienen la sombra de Israel.

Podría extenderme en la infinidad de conflictos olvidados en los cuatro puntos cardinales del globo, alguno en nuestra propia Europa, a muy pocas horas de vuelo, otros cómo Irak y la terrorífica brutalidad genocida del Estado islámico, y muchas otras guerras y conflictos con millares o incluso cientos de miles de desplazados y muertos, pero pienso que sólo y por su cercanía geográfica con la Franja de Gaza el ejemplo de Siria y Yarmuk son más que de sobra clarificadores.

E insisto, nadie convoca manifestaciones, ni concentraciones, ni hace declaraciones, emite comunicados en condena del “genocidio” sirio. Nadie reclama el boicot a Siria, como nadie lo reclama contra ninguno otro estado en el planeta. Sólo un estado en el mundo es merecente de los llamados de nuestros solidarios selectivos al boicot y la movilización. El estado judío de Israel.

La respuesta al porque de esta escandalosa doble vara de medir contra Israel es tan obvia, y como europeo tan dramática, que hubiera querido no encontrarla...