Non todo é outono...

Por Rafael Cuíña

El Correo Gallego - 27.10.12

A sociedade galega vive nun permanente vórtice que arrastra cara o seu centro as aspiracións de moitos, democraticamente postas no seu sitio. Temos unha certa tendencia a negar a evidencia do fracaso e a esaxerar triunfos viciados pola dura realidade do sufrimento dunha poboación soberana que ten dereito a expresar un desexo de continuidade en determinadas políticas, antes que arriscar con outras que contemplan cun medo non xustificado. É certo que o PP perdeu máis de 100.000 sufraxios, mais tamén o é o desastre sistemático dunha oposición máis preocupada en xestionar unha previsible derrota que en aparecer aos ollos da sociedade como unha alternativa crible.

É lamentable o ínfimo nivel de autocrítica nalgunhas formacións políticas e a preocupante visualización das "navalladas" internas en organizacións teoricamente maduras. Botar a culpa a Beiras dos pésimos resultados das formacións nacionalistas non é máis que seguir investindo en futuros fracasos, e non cortar de raíz o problema. A pesares da súa irrupción con forza no Hórreo, Alternativa Galega de Esquerda (Anova+IU), fracasou no seu obxectivo fundacional; pasouse dunha intención maximalista do "hai que botalos" a unha realidade que di que "aínda hai máis agora que botar". Quen non vexa esta realidade irrefutable tense que dar conta que ao mellor determinadas celebracións escondían máis cuestións persoais que convencementos reais de obxectivos case místicos para a gobernabilidade desta terra. O futuro dirá se só hai fume nesta batalla ou un longo percorrido, como lles desexa este modesto columnista.

Outras formacións galeguistas como Compromiso por Galicia, non estivemos á altura do necesario para competir nun campo de batalla enlamado, pregoando unha necesaria sensatez que só a moi poucos pareceu interesar. O evidente fracaso puido vir inducido por unha enfermidade conxénita nacionalista que trouxo este nasciturus, chamada "descoñecemento de marca". O futuro ten que vir de organizacións con programas serios que poñan dita sensatez ao servizo da cidadanía, mentres outros nas súas trincheiras prefiran escoitar a Victor Jara e reafirmarse endogamicamente na pureza dos seus postulados.

A única alternativa que ten este país para pór freo a políticas de recortes que moitos semellan asumir coa súa abstención é que moitos votantes dos populares entendan que dende outras formacións poden seguir sentíndose representados en postulados galeguistas, usurpados polos mesmos que permanentemente os atacan, porque do contrario seguirán per saecula saeculorum mandando os mesmos que en troques de xestionar o noso progreso, están xestionando a nosa miseria. Ou non?

Eleccións de treboada e choiva miúda...

Por Xoán Bascuas*

La Voz de Galicia -  25/10/2012

Dúas foron as treboadas que se viron na noite do pasado 21 de outubro: a propiciada polo Partido Popular e a outra a que se deu baixo o patrocinio de Xosé Manuel Beiras.

A primeira é unha treboada persistente, constante, que non escampa nunca. Non por obvio está de máis lembrar que o PP de Galicia nunca perdeu unhas eleccións autonómicas, e só nunha ocasión quedou por debaixo da maioría absoluta. A fidelidade de voto e, sobre todo, a capacidade de desmobilizar ao electorado da esquerda son ferramentas que esta organización sabe empregar moi ben, e que ninguén foi quen aínda de virar. Quen queira algo máis que alcanzar un goberno alternativo en Galicia, isto é, conseguir unha maioría social no país, deberá examinar cómo se pode contrarrestar este xeito de proceder do PP e erosionar, cal orballo, a base dos apoios deste partido conservador.

Ademais, a tormenta intensifícase desta volta, xa que o PP de Galicia é o único partido de toda Europa occidental que é premiado pola súa xestión da crise económica. Noutras latitudes, outros partidos teñen revalidado a súa posición como primeira forza, mesmo perdendo votos, pero en ningún caso conseguindo máis apoio.

A outra treboada ten nome propio: Xosé Manuel Beiras. Nunha sorte de xustiza poética para o «vello» líder caído (dito con todo o respecto do mundo), soubo lembrar as tempestades doutro tempo nun tempo novo. Nas eleccións de 1993 e nas de 1997, as que conduciron á simplificación do mapa político galego, eran Fraga e Beiras os que se encaraban, polarizando os debate entre estes dous xigantes da política. Todo o demais desaparecía no combate entre eles dous. E na última semana de campaña, definitiva de cara á resultante final, repetiuse aquel parte meteorolóxico, xa que o tirón mediático de Beiras foi aproveitado por Feijoo para mobilizar ao seu propio electorado e á inversa.

Hai quen pensou que había que escoller entre a barbarie ou a rebelión. Nesa guerra a primeira vítima sempre é a sensatez. E nesa guerra sempre ten gañado a barbarie. Haberá que pensar algunha vez que para poder gobernar haberá que ter un programa posible e con sentido común; que non basta con paralos e facerlles fronte.

Algo mal fixemos os demais para que isto aconteza e, xa que logo, temos moito que pensar. PSOE e BNG terán que redefinir o seu camiño neste novo contexto político e «refrescar» cadanseu proxecto. E Compromiso por Galicia non está libre de reflexión; o feito de ter que saír á intemperie con cinco meses de vida escasos e ser pouco coñecido pola cidadanía non obvia que temos que medir o impacto dos erros propios. Pero tamén foi moito o que se gañou: capacidade organizativa e demostración de firmeza e perseveranza. Ao fin e ao cabo nós somos a choiva miúda que calla na terra para facela agromar. E así se verá nos vindeiros comicios municipais.

* Xoán Bascuas é Secretario xeral de Compromiso por Galicia

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/opinion/2012/10/25/eleccions-treboada-choiva-miuda/0003_201210G25P15995.htm

A felicidade según Emily Karpel...

Emily Karpel "Osher" (Felicidade)

«Frealos, paralos, botalos...», para que?...

Por Lourenzo Fernández Prieto

La Voz de Galicia 

16/10/2012

Algo saltou polos aires na derrota do 2009 e por iso algúns dos lemas desta campaña electoral: frealos, paralos, botalos, non aluden a qué facer despois de chegar ao Goberno. Como se houbese medo a gobernar, a correr o risco de gañar. Un medo que confunde ao votante que vota para que o gobernen, porque aínda os anarquistas están sempre en condicións de seren seducidos. Mágoa que os presuntos desafectos a este sistema democrático aínda cren menos nos partidos que non se presentan para gobernar senón para sacar uns poucos deputados da oposición que nos que teñen vontade de goberno. Aínda falta unha semana para ver compromiso de goberno nas alternativas radicalmente democráticas.

Unha parte da esquerda, en vez de programas de goberno, parece preferir facer oposicións a ser oposición, teimando co mito da revolución (pendente) ou da traizón da ruptura pactada. En Galicia, despois dunha longa travesía, superouse esa teima pola vía do nacionalismo que no 2005 optou por gobernar e logrou gobernar, porque o empeño galeguista en construír país puido máis que os temores a entrar no Goberno sen facer primeiro non sei qué revolución. O PSOE xa era partido de goberno aínda que en Galicia só Laxe demostrara o anceio que despois se lle viu a Touriño. Agora que estamos en campaña, e comparado co Goberno destes últimos catro anos, abunda quen pensa que entre o 2005 e o 2009 fíxose algo máis que un cambio. Incompleto, desigual e ademais frustrado por erros propios e intelixencias alleas, pero algo máis que un cambio. Aínda que non chegase a revolución, nalgúns casos foi radicalmente anovador.

Pola súa banda, para a dereita, avergoñar aos votantes da esquerda foi un sistema exitoso para gañar eleccións democráticas en conxunturas de moita competencia electoral. O mecanismo leva a facer aumentar a abstención e a desafección dos votantes da esquerda con escándalos varios. A corrupción está aí, a tolerancia con ela tamén e a capacidade para atallala distingue a calidade das democracias. Estar está aí, pero en España o conto é que apareza no momento oportuno. Ou simplemente que pareza, aínda que non sexa. Podemos remontarnos á creba do Goberno Azaña co de Casas Viejas. Na historia da democracia española, o voto do anarquismo sociolóxico é sempre o que decide as eleccións disputadas.

Na crise actual, tanto apoliticismo, tanto antipoliticismo, cheira cada vez máis a populismo e solucións dos vellos tempos: tecnocracia e autoritarismo. Algúns xuíces axudan pero tamén a aristocracia esquerdista. A versión de «non gobernaremos porque o noso reino non é deste mundo» sempre acaba por converterse en «non temos máis remedio que gobernar para que non goberne a dereita pero non sabemos como, así que perdoádenos os nosos erros». Ou a de «que ninguén conte con nós para gobernar». A pranta radical da democracia segue sendo como nos anos 30, como en 1870. Agora que desempoaron a momia de Prim, haberá que consultarlle.

Ti tes moito que dicir...

Beiras, o terceiro erro...

Por Afonso Vázquez-Monxardín

La Región - 04.10.2012

Beiras non é un político. É unha estrela. Por iso é fácil que se deslumbre. Desde logo non é un estratega, nin un xestor. É un figura. E, creo, vén de cometer o seu terceiro grande erro político.

De a cabalo entre os sesenta e setenta, Beiras era a atractiva e indiscutible referencia dun minúsculo e intelectual PSG que nunca tivera base social porque aqueles profesionais vían a rúa desde a súa torre de marfíl. Na transición xogou as súas bazas de forma inxenua e ineficaz. Cando chega o consello -e diñeiro- alemán para recompor o socialismo en España, a maioría dos integrados na Federación de Partidos Socialistas -onde estaba o PSG- participaron no proxecto global baixo a vella sigla PSOE. Así, os cataláns, por exemplo, tiveron as mans libres para xestionar nos seus territorios o ideal socialista; de aí lle vén ao PSC a súa identidade e forza. En Galicia cun PSOE inexistente ao final do franquismo, ese papel podería ter sido asumido por Beiras, pero non quixo. Consulta co espello, preséntase só ás primeiras eleccións e sofre unha derrota estrepitosa. O seu partido esgaza na marxinalidade e a comeza unha vida errática, con el fóra de xogo. Primeiro erro grave, deixar pasar a oportunidade.

Na primeira parte dos oitenta, unha forza nova, tamén de esquerdas, pero moderada, moderna e áxil, a Esquerda Galega de Camilo Nogueira, trata de ocupar un espazo máis amable e integrado no sistema. Ten o seu éxito a campaña ás autonómicas de 1981 e 85 e obten representación parlamentaria. O Bloque, daquela, vaga polo camiño da radical oposición ao sistema democrático e autonómico. Son anos de malas compañías. Telesforo Monzón, de Herri Batasuna, convidado en 1979 e 1980 ao Día da Patria Galega; anos con 84 e 93 asasinados por ETA. Tempos duros. Exclúense do Parlamento por non xurar a Constitución, en 1981. Boicot á traída promovida polo Parlamento Galego dos restos de Castelao, 1984, para tratar de deslexitimar as institucións. Pero o vello Bloque, coa UPG á frente, ven preciso modificar táctica no outono de 1984 para non quedar fóra do xogo. Pero sen autocrítica. Chaman e integran a Beiras como icono pero sen poder. En vez de achegarse ao máis aberto e reformista do nacionalismo, únese aos que o escarneceran anos atrás. E estes ocultan no seu brillo, as miserias pasadas. Segundo erro, prestarse a un xogo que acabou como acabou.

E terceiro, e último, erro de momento: o Bloque abanaea e son moitos os que deciden en 2012 deixar aquela casa común por consideraren o ambiente irrespirable e inútil para avanzar. Desexan, din, abrirse a unha xente que non quere radicalismo nin dogmas senón solucións e menos estrelas -nas bandeiras- e máis proximidade ao mundo real. E Beiras, estrela, refulxe de novo e camiña en sentido contrario. Aos seus 74 anos ?oito máis que Fraga cando chegou a Galicia- non quere apoiar esa idea e inicia un camiño do enroque contrario cunha unión frentepopulista contra o sistema por todo proxecto. Terceiro grande erro, non apostar pola renovación. A historia, vella bruxa, move as súas pezas sobre o taboleiro para que nada cambie nunca.

Temos moito que dicir...

http://xoanbascuas.compromisoxgalicia.org/

Compromiso por Galicia...

Loxicamente partidista, mais boísimo video...