"Ás catro da mañá, nunca se sabe se é demasiado tarde, ou demasiado cedo". Woody Allen







martes, 27 de mayo de 2014

Manuel Colmeiro e Israel

En novembro de 1948, publica o pintor e galeguista exiliado en Buenos Aires, Manuel Colmeiro unha carta na revista DAVAR, voceiro da SHA (Sociedade Hebraica Arxentina) de agradecemento á comunidade xudía.

Colmeiro tiña xa exposto as súas obras nas salas da HEBRAICA e toma entón a decisión de doar unha delas ao nacente Estado de Israel. Na devandita carta escribe: "... y como reconocimiento del apoyo de la comunidad judía a la causa republicana española, ofrezco una obra mía, el óleo "Sega" para que disponga de ella a favor del Estado de Israel".  

SEGA (1932)

miércoles, 21 de mayo de 2014

Tenebroso apartheid israelí


Un exemplo máis do tenebroso apartheid israelí... Yasmin Hayek, cidadá árabe-israelí, ven de rematar hai uns días o Curso Superior de Oficiais da Academia Militar de Israel. Igualiño igualiño que na Sudáfrica do apartheid onde como todo o mundo sabe, os negros (non eran nin cidadáns nin de cor) podían estudar e licenciarse na Academia militar xunto compañeiros brancos...


sábado, 3 de mayo de 2014

Anatomía educativa?


“Estou moi orgulloso porque os cativos recibiron unha fantástica ensinanza de anatomía, algo que non verían nunha foto”. Stenbaek Bro, director do zoolóxico de Copenhague. 

De pouco serviron os milleiros de sinaturas recollidas e as queixas de organizacións para a protección dos animais. O zoo de Copenhague ven de sacrificar a Marius, unha xirafa de dous anos, alegando “que tiñan que evitar futuros problemas de consanguinidade. A finalidade do zoo é asegurar que os mellores xenes pasan ás xeracións vindeiras”. Os nenos visitantes do zoo foron convidados a ver como esnaquizaban á xirafa e a súa carne era logo arroxada aos leóns. Cousas que poden suceder en Dinamarca

domingo, 27 de abril de 2014

Hai agora vinte anos

Sempre digo que para min o basket é coma unha relixión laica. Sen ánimo de ofender a quen poida considerar excesiva esta afirmación miña. Pero que lle vou facer, así o sinto. Aprendín a amar o basket acompañando de cativo a miña nai mentras ela calcetaba mirando na TV en branco e negro ao mítico Real Madrid dos Brabender, Luyk, Emiliano... no inesquecibel Torneo de Navidad. Cos anos reparei en que na cancha do Joventut de Badalona había debuxado no seu parqué só liñas de baloncesto... e dende aquela sonche da Penya. Nos bos e nos malos tempos. Tempos de gloria e tempos case de caída no inferno. Pero o equipo verdinegro sempre saiu adiante e voltará sen dúbida, antes que tarde, a competir en todo, para todo e con todos ao máximo nível. E si, nin o Barça nin o Madrid... o primeiro en gañar unha Liga Europea foi o Joventut de Badalona unha noite do mes de abril de hai agora vinte anos.

viernes, 25 de abril de 2014

Europa a debate en Ponteareas

Hoxe venres día 25 de abril tivo lugar no magnífico Auditorio Reveriano Soutullo de Ponteareas a primeira mesa redonda organizada polo Foro Cultural A Peneira. Este primeiro acto tivo como tema de debate as vindeiras Eleccións Europeas.  Moderado polo Director do semanario A Peneira, Guillerme Rodríguez, participaron polo Partido Popular Diego Gago, presidente de Novas Xeracións, por Compromiso por Galicia-CxG Miguel Barros, exdeputado, escritor e histórico galeguista, polo PSOE a deputada Patricia Vilán, polo BNG, César Rodríguez, responsable sector naval na CIG e nº 9 da candidatura e por ANOVA-Izquierda Unida, Juan Manuel Fajardo, deputado de AGE no Parlamento Galego 

Miguel Barros (primeiro pola dereita) xunto a Patricia Vilán, Diego Gago, Guillerme Rodríguez, Cesar Rodríguez e Juan Fajardo

Miguel Barros nun momento da súa intervención


sábado, 19 de abril de 2014

Gallegos en Salónica. Por álvaro Cunqueiro


Publicado en Faro de Vigo o 2 de decembro de 1970. Posteriormente foi recollido na escolma preparada por César Antonio Molina “Los otros caminos de Álvaro Cunqueiro", (Tusquets  2004, páxinas 119-120).  

El Instituto Arias Montano, del CSIC, ha publicado las actas del primer simposio de estudios sefardíes, celebrado en Madrid en junio de 1964. Una de las comunicaciones discutidas en dicho simposio fue la presentada por el sefardí Sr. Uziel sobrecaracterísticas del ladino, y su folklore. En la discusión surgió la g salonicense, es decir, la geada de aquellos judíos, que dicen jato por gato. El Sr. Molho –otro sefardí, cuyo apellido nos declara claramente su procedencia portuguesa–, explicó que la investigación sobre la geada en juderías como la de Salónica podía ser muy importante para conocer cuál es el origen de muchos sefardíes establecidos en Salónica, y como el dice en su parla, «en sus alderredores». El Sr. Uziel. aportando alguna explicación a la geada de Salónica, dijo:
- La provenencia puede ser de Galicia. En Salónica, ande se usa la gheada, hubo, parece, un grande contingente galiciano, gallego; porque había en Salónica un cortijo que lo llamábamos «a los jallejos», y una expresión muy corriente era: «somos jallejos y no nos entendemos»- El elemento gallego en Salónica puede ser el que influenció con la gheada.
A lo que el Sr. Molho contestó, precisando y negando:
- Los gallegos en Salónica eran poco numerosos. Tenían un patio, un barrio particular, pero eran pocos. La prueba es que ellos no fundaron una sinagoga «Gallegos», como si había una sinagoga «Catalán» y «Aragón». Como los gallegos eran ignorantes y no tenían dirigentes -eran muy ignorantes porque eran todos hombres «de pena», aguadores, etc.-, no pudieron fundar una quehilá*, y por eso se afiliaron a los aragoneses. Eran pocos e ignorantes.

A mi no me sorprende, naturamente, que haya sefarditas de origen gallego en Salónica, judíos de Ribadavia, de Monforte, de Lugo, de Ourense; de esta ciudad, los descendientes de aquellos cuyos nombres conocemos por los documentos publicados por Ferro Couselo en “A vida e a fala dos devanceiros”: Judá Péres, Abrahán de Allaris, Salomón Castelao, don Ouro, Samuel Ciano, doña Judía, o de aquella otra. también innominada -acaso doña Sol, doña Noche, doña Sorprendida, doña Agua...-, «e a judía de Monterrey». O algún pariente de aquel desdichado« o xudío, o rubio e capado»... Lo que si me sorprende es que aquellos paisanos nuestros -me exijo a mí mismo llamarles así- hayan conservado,  para soltárselo mutuamente en horas de discordia, o escucharlo como burla en otras bocas, aquel decir de Payo Gómez de Barbeita cuando iban los gallegos a la campaña de Antequera, que mandó el infante don Fernando, el que luego fue a reinar a Aragón en virtud del Compromiso de Caspe; digo que iban los gallegos, y pasada Sanabria se pusieron a discutir airadamente los señores capitanes, Andrade, Ulloa, Moscoso, que los tres querían para sí el mando, y Payo Gómez de Barbeita, iniciando la vuelta a casa, exclamó en voz alta:
-¡Somos galegos e nónos entendemos!
La «gente de pena» de Salónica repetía el decir del fidalgo nuestro, viviendo la miseria de su pequeño barrio, y saludando respetuosamente a la puerta de la sinagoga de Aragón a aquellos ricos señores emparentados con los de la Espina, los Enríquez, los Santángelo, los de Caballería, que eran como príncipes allá en Zaragoza... Tan pobres eran los nuestros, que tendrá razón el Sr. Molho, que ni siquiera pudieron llevar a Salónica la gheada. Vendían, eso si, cantando, agua de las fuentes.


*Quehilá: comunidad, sinagoga (Nota de Álvaro Cunqueiro).