Typo Group...

Typo Group, ex-Baba Ganoush. Formado polo fotógrafo Dan Balilty e pola cantautora Susanne Gschwendtner no ano 2005, agora co reforzo de coñecidos músicos da escea israelí e británica como Matti Bar Zeev, Gilad Hen e Renan Sulchiner. Unha banda a seguir....

Arte Simpson...

Longa vida longa...

As ameixas son, ao parecer, os animais máis lonxevos do mundo. De feito, según o libro Guinnes dos Récords, o título osténtao unha ameixa de 220 anos de idade. Pois ben, según este selo, o colombiano Javier Pereira faleceu en 1956, á idade de… 167 anos! Os expertos coinciden en que nunca foron autentificados casos de humanos que tiveran alcanzado idades tan avanzadas.… Claro, que igual non tomaban moito café nin se fumaban bos cigarros…

J. J. Cale, o 'bluesman' de retagarda...

Por Lino Portela

Se facemos caso a aquela pintada no metro de Londres que nomeaba a Eric Clapton nada menos que como Deus, o seu compadre e mestre norteamericano J. J. Cale debería ter un cargo superior no Olimpo. Pero non. Aos seus 71 anos, Cale acaba de subir a un autobús para facer unha xira por EE.UU para presentar o seu novo disco Roll On mentres ri do paso do tempo. "O da pintada ocorreu fai moito", di por teléfono. "Non creo que Eric sexa Deus, nin sequera el o cre. Eu non son mellor que el. Tampouco peor". Clapton sente devoción por Cale. Non só porque o mentor regaláralle as dúas cancións que lle impulsaron á fama -Cocaine e After midnight-, senón tamén pola silenciosa defensa que Cale fixo sempre do rock tradicional con raíces do blues. Nacido en Tulsa (EE UU), Cale vive semirretirado nun rancho en Escondido (California). Alí compuxo e gravado ao seu aire 13 novas cancións de rock polvoriento e blues profundo de perezosa cadencia. Unhas composicións que pouco teñen que envexar aos seus mellores traballos, mesmo no seu discreto éxito. Cale quería fortuna pero prefería que outros levasen a fama. "Non son un bicho raro. A miña vida é como a doutra moita xente", asegura con voz de tipo corrente. "Vou ao super, vexo a tele, e cando me apetece escribo cancións. Até teño Internet". Toda unha rareza para un tipo que nos anos setenta vivía illado sen necesidade de "un maldito" teléfono. Daquela época é unha entrevista na que proclamaba orgulloso o seu ostracismo voluntario. "Prefiro gravar as cancións mal, para incitar a que outros as volvan a gravar e levarme así a pasta", dicía entón. Segue apartado por decisión propia da primeira liña de fogo 40 anos despois. "Son compositor. O meu traballo é escribir cancións e para iso non necesito a fama. Tampouco me interesa todo o que rodea ao negocio musical", continúa. "Procuro non converterme nun personaxe". Das súas cancións clásicas destaca Cocaine, reconvertida en malinterpretado himno drogata por Clapton. "O autor de Cocaine nunca a probou", di Cale referíndose a si mesmo. "ás veces escribo sobre fantasía, ás veces sobre a realidade. Algunhas cousas pasáronme a min, pero non é o caso. Escribina co que me contaron algúns amigos". O último que sabiamos del até Roll On era o premiado Road to Escondido, de 2006, gravado a medias con Deus, é dicir, Clapton. "Estivemos moito tempo xuntos falando sobre o vellos tempo", lembra. "Por fin atreveuse a preguntarme se me gustaron as súas versións das miñas cancións. Díxenlle que si, porque é verdade".

The Soundtrack Of Our lives

The Soundtrack Of Our Lives é unha banda sueca que soa a clásico, a The Who, a David Bowie, a The Rolling Stones, a The Band, etc... todo iso visto desde un prisma psicodélico-pop marabilloso. Foi no ano 2000 cando a banda logrou chegar a un público máis amplo con esa obra mestra chamada "Behind the Music". Temas como "Nevermore", "Infrariot" ou "Sister Surround" converteron o repertorio da banda en algo difícil de superar. Agora, a banda volve cun novo traballo debaixo do brazo: "Communion", un duploe cd sólido como poucos.E como mostra o primeiro single... "Flipside". Veña, tómate unha caña...

As Rapazas Consolación...

Unha delicia. O trio Habanot Nechama que, traducido ao galego, seria algo así como "As Rapazas Consolación" (soa mellor en hebreo). Trio formado a mediados de 2004, o grupo estourou hai dous anos e saiu da escea folk undergound do seu Tel Aviv natal para o grande público. Mesturando inglés e hebreo nas súas cancións, as rapazas son hoxe moi populares en Israel e tidas como unha das mellores revelacións do país nos últimos anos. O dito, unha delicia...

O duro traballar...

Blues para un planeta vermello...

Xogando coas dimensións...