11 de febreiro en Compostela: The Idan Raichel Project...

Chalomot Shel Acherim

Hakol Over

Mi´ma´Makin

Live in Berlin

The Idan Raichel Project - Back to Jerusalem - הפרויקט של עידן רייכל

Hanuká en Friends...

Conto de Janucá...

Contos de Janucá...

A neve de Jelm. Isaac Bashevis Singer

Jelm era unha aldea de parvos: parvos novos e parvos vellos. Unha noite alguén espiou á Lúa, que reflectíase nun barril de auga. A xente de Jelm imaxinou que caera alí. Selaron o barril para que a Lúa non fuxira. Cando á mañá abriuse o barril e a Lúa non estaba alí, os aldeáns decidiron que fora roubada. Chamaron á policía e cando o ladrón non puido ser atopado, os parvos de Jelm choraron e laiaronse.
De todos os parvos de Jelm, os máis famosos eran o sete anciáns. Como eran os máis vellos e os máis grandes parvos, gobernaban en Jelm. Tiñan barbas brancas e frontes moi anchas, por pensar demasiado.
Unha vez, durante unha noite de Janucá, a neve caiu continuamente. Cubriu todo Jelm coma un mantel de prata. A Lúa brillou, as estrelas titilaron e a neve reluciu como perlas e diamantes.
Esa noite, os sete anciáns estaban sentados e reflexionando, mentres engurraban as súas frontes. A aldea necesitaba diñeiro, e non sabían onde obtelo. Repentinamente, o máis ancián deles, Gronam o Gran Parvo, exclamou:
- A neve é prata!
- Vexo perlas na neve!- berrou outro.
- Eu vexo diamantes!- agregou un terceiro.
Para os anciáns de Jelm resultaba claro que caera un tesouro do ceo.
Pero logo comezaron a preocuparse. Á xente de Jelm gustáballe camiñar, e certamente terminarían por pisar o tesouro. Que se podía facer? O parvo Tudras tivo unha idea.
Enviemos un mensaxeiro que pete en todas as xanelas e comunique a todos que deben permanecer nas súas casas ate que se recolla a prata, as perlas e os diamantes.
Durante un intre, os anciáns ficaron satisfeitos. Restregáronse as mans e aprobaron a astuta idea. Mais entón Dopey Lekish fixo notar con aflición:
- O mensaxeiro mesmo pisará o tesouro.
Os anciáns comprenderon que Lekish tiña razón e outra vez engurraron as frontes nun esforzo para solucionar o problema. - Xa o teño! -exclamou Shmerel o Boi.
- Di, di! -pregáronlle os anciáns. O mensaxeiro non debe ir a pé. Debe ser transportado sobre unha mesa, para que os seus pés non toquen a preciosa neve.
Todos ficaron encantados coa solución de Shmerel o Boi, e os anciáns, batendo palmas, admiraron a súa propia sabedoría.
Os anciáns enviaron inmediatamente a alguén á cociña na procura de Gimpel, o mozo das encomendas, e puxérono encol dunha mesa. E agora quen debería de transportar a mesa? Foi unha sorte que na cociña estivesen Treitle o cociñeiro, Berl o pelador de patacas, Yukel o mesturador de ensaladas e Yontel que coidaba á cabra da comunidade. Ordenóuselles aos catro que levasen a mesa na que Gimpel estaba de pé. Cada un sostivo unha pata. Arriba estaba Gimpel cun martelo de madeira, para golpear nas xanelas dos aldeáns. Saíron.
En cada xanela Gimpel petaba e dicía:
- Ninguén debe deixar a súa casa esta noite. Caeu un tesouro do ceo e está prohibido pisalo.
A xente de Jelm obedeceu aos anciáns e permaneceu nas súas casas durante toda a noite. Namentres os propios anciáns sentaron, tratando de imaxinar como farían mellor uso do tesouro, unha vez que o recollesen.
O parvo Tudras propuxo que o vendesen e mercasen unha gansa que puxese ovos de ouro. Así a comunidade tería un ingreso fixo.
Dopey Lekish tivo outra idea. Por que non mercar anteollos que fixesen parecer máis grandes todas as cousas aos habitantes de Jelm? As casas, as rúas e as tendas parecerían máis grandes e desde logo, se Jelm parecía máis grande, pois entón sería máis grande. Xa non sería unha aldea, senón unha grande cidade.
Apareceron outras ideas igualmente enxeñosas. Pero mentres os anciáns sopesaban os seus diversos plans, chegou a mañá e brillo o Sol. Miraron pola xanela e, carallo, viron que a neve fora pisada. As pesadas botas dos carrexadores da mesa destruíran o tesouro.
Os anciáns de Jelm agarraron as súas brancas barbas e admitiron que cometeran un erro. Quizais, razoaron, outros catro homes debían levar aos catro homes que levaron a mesa na que estaba Gimpel, o mozo dos recados?
Tras longas deliberacións os anciáns decidiron que, se durante a próxima Janucá, chegaba a caer outro tesouro do ceo, iso era exactamente o que deberían de facer.
Aínda que os aldeáns ficaron sen tesouro, estaban cheos de esperanzas para o ano seguinte e eloxiaron aos anciáns, con quen sabían que se podía contar para atopar unha solución, por moi difícil que fose o problema.

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan...

Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan
De Wolfgang Koeppen

Tradución do alemán de Eva Almazán

126 páxinas

ISBN 978-84-92866-23-6

Prezo: 14 €

Idioma: galego
.

Wolfgang Koeppen (1905-1996) é unha figura clave da literatura alemá da posguerra. Na súa accidentada traxectoria vital foi crítico cultural, xornalista, actor afeccionado, aspirante a libreiro, novelista, guionista de cine e autor de libros de viaxes, mais na historia da literatura recordarase pola súa maxistral Trilogie des Scheiterns (Triloxía do fracaso), unha análise crítica da Alemaña que xurdía das cinsas da guerra. Dan fe da súa calidade artística unha ducia de premios literarios –en­tre eles o Georg Büchner, o máis pres­tixioso ao que pode aspirar un autor xermanófono, recibido en 1962–, a unánime estimanza da crítica –Reich-Ranicki considera Tauben im Gras (Pombas na herba) a mellor novela alemá da xeración literaria da posguerra– e a admiración do estamento literario –Günter Grass identificouno no seu día como o mellor autor alemán vivo–.

Os Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan viron a luz en 1948, o que fai da obra unha das primeiras memorias literarias do Holocausto. Tamén resultou ser unha das máis polémicas: orixinalmente presentouse como un texto orixinal de Koeppen, baseado nas reminiscencias que o protagonista, Jakob Littner, supostamente compartira en conversa co editor; anos despois, a raíz da reedición da obra (para entón esquecida), quedou demostrado que Koeppen traballara sobre un manuscrito do propio Littner, que o editor xulgara interesante no contido e deficiente na forma. Sexa como for, os Apuntamentos constitúen un relato poderosísimo da desgraza e salvación dun home que na noite do 9 de novembro de 1938 deixa de ser un reputado filatelista muniqués de vida acomodada para se converter nun xudeu polaco deportado e perseguido pola que sempre considerou a súa patria. Cun estilo sobrio e enganosamente obxectivo nárrase a espiral de horror que conclúe con Littner agochado nun burato no chan grazas á intervención dun aristócrata polaco máis premido pola falta de diñeiro ca polas conviccións nazis.
http://www.rinoceronte.es/catalogo/contemporanea/cont032.htm

No centenario do nacemento de Álvaro Cunqueiro...

No centenario do nacemento de Álvaro Cunqueiro
01/ Don Álvaro Cunqueiro e os xudeus galegos
02/ O xudeu errante en Compostela
03/ Gallegos en Salónica
04/ No centenario do nacemento de Álvaro Cunqueiro (22/12/1911 - 22/12/2011)

A historia máis grande xamais contada...

Que no 2012...

Hotel...

Vida, Vida, Vida...

Non é só unha canción, e moito máis. Indispensábel tema do gran Lluis Llach na miña persoal banda sonora. E hoxe, cando remata o ano, quero co voso permiso dedicarlla a Belén. Para ti Belén. Agora que chega o primeiro fin de ano sen ti. Un bico na punta da orella.

.

VIDA

Tal vez me abandonen las palabras
o tal vez me abandonéis vosotros,
o solo los años me dejen
a merced de alguna ola,
a merced de alguna ola.
Mientras llega todo esto,
que por fuerza ha de llegarme,
tal vez tenga tiempo aún
de robarle a la vida
y así llenar mi bagaje.
Mientras llega todo esto....vida, vida!

Todavía veo, a veces,
a veces veo, todavía,
mis ojos de niño que buscan
más allá del vidrio helado
un color en la tramontana.
Voces sensatas me dijeron
que era inútil cansarme,
pero un sueño nunca me cansa
y a pesar de mi barba
soy un niño en la mirada.
A veces veo, todavía...vida, vida!

Si envejezco en las palabras,
si envejezco en las palabras,
por favor cerrad la puerta
y huid de la añoranza
de una voz que se apaga.
Que no me ha de dar pena,
que no me dará pena alguna
y andaré de rama en rama
para escuchar lo que canten
nuevos pájaros en mi paisaje.
Que no me dará pena alguna....es vida, vida!

Si la muerte viene a buscarme,
si la muerte viene a buscarme
tiene permiso para entrar en casa,
pero sepa, desde ahora,
que nunca podré amarla.
Y si he de partir con ella,
y si he de partir con ella
todo lo que quede de mí,
sean gusanos, ceniza
o un acorde de mi viaje
quiero que canten este signo...vida, vida!

Tal vez me abandonen las palabras
o tal vez me abandonéis vosotros
o solo los años me dejen
a merced de alguna ola,
a merced de alguna ola.
Mientras todo esto llega...vida, vida!
Mientras todo esto llega...vida, vida!