70 anos...

Catro portadas do xornal ABC para retratar neste 70 aniversario da II Guerra Mundial, o comezo e o final da maior contenda vivida na historia...

Aquí ABC móstranos o día despois da invasión nazi de Polonia (2 setembro de 1939).

ABC anuncia a morte de Hitler "luchando hasta el último momento contra las fuerzas comunistas" (2 maio 1945)

Un gozoso e proveitoso coito...

Nunhas "Super Sessions" memorables no mítico 1968, o xenial teclista Al Kooper e o non menos xenial guitarra Mike Bloomfield pariron temazos coma este que aquí vos deixo: "Stop". Un tema que a pesar do seu título sempre me pareceu unha boa soundtrack para un gozoso e proveitoso coito... digo eu...

Cousas de Dylan...

Un artigo de Llàtzer Moix publicado no xornal La Vanguardia

Bob Dylan foi detido días atrás mentres camiñaba baixo a choiva por un barrio residencial de Nova Jersey. Non tentara coarse nunha casa nin forzado a porta dun coche nin roubado o bolso dunha avoíña. Non facía falta: o xoven axente que o detivo xustificouse afirmando que Dylan "paseaba sen rumbo definido". Uns veciños alertáranlle previamente, tras ver nas súas rúas a "un vello, desaliñado e sen barbear". E como ser vello ou desaliñado aínda non constitúe delito -todo se andará, o rapaz policía buscou outro cargo para dar o alto a Dylan e inclinouse por ese suxestivo "pasear sen rumbo definido".

Algúns diarios precisaron que o rapaz policía non recoñeceu a Dylan. Este dato permítenos inferir dúas cousas. Unha: que de saber quen era Dylan non o tería importunado, posto que as celebridades son hoxe vacas sacras. E dous: que as novas xeracións adoran ás súas celebridades -Lady Gaga e outras pragas- e ignoran ás das anteriores. Nestas dúas teses hai tea para cortar. Pero prefiro desmenuzar o cargo policial: "pasear sen rumbo definido". Comecemos por "pasear". Cantos contemporáneos pasean polo mero pracer de facelo? Poucos. Son maioría os que van a un lugar, ou veñen doutro. Os que se moven cun fin. Por iso, os paseantes arríscanse actualmente a ser conceptuados como merodeadores, esa subespecie á que, por vagar, supónselle intencións aviesas. Sigamos esta análise pola voz "rumbo", que alude a camiños trazados e portos de arribada. Tan boa prensa ten este concepto que quen non segue un rumbo é tido por desorganizado ou por perdido. Os sen rumbo, sen sabelo, están no fío da legalidade. E acabemos con "definido", un adxectivo que se aplica ao fixado con claridade e precisión, ao determinado e, en certa medida, ao xa concluído. Se o substantivo "rumbo" fose un cadeado, o adxectivo "definido" sería a chave que o pecha. O definido tranquiliza. O indefinido inquieta, incita á sospeita e escapa ao control da autoridade. Tanto é así que certas minorías converteron a indefinición en cómodo refuxio e trincheira. Un sempre pensara que é nos momentos de liberdade, de relaxo, nos paseos sen rumbo definido, cando se aluman as ideas novas. Que só apartándonos do camiño trillado podemos descubrir novas sendas.

Nesas estaba, a piques de rematar este eloxio do vagabundeo, cando caeu nas miñas mans outro diario con outra información referida ao cantante: Dylan vai prestar a súa voz a un sistema GPS, e pronto poderemos escoitarlle no noso coche, recitando con ton metálico aquilo de "rotonda a 250 metros, tome a terceira saída"... Foi como espertar dun soño: o meu ídolo vagabundo convertíase de súpeto en papagaio mandón. Aínda resultará que o visionario policía de Nova Jersey non se equivocou ao deter a Dylan, senón ao soltalo.

16 momentos...

Un estimulante proxecto visual para uns e un "vídeo raro" para outros. Para eses días nos que a túa vida parece unha merda chea de accións repetitivas sen sentido, vendo ésto un dase de conta de todos eses momentos que estás a gozar sen decatarnos... A vida, chea de momentos...

Peter Eisenman...

Peter Eisenman, autor do Memorial do Holocausto de Berlín

Oito historias sobre Einstein...

En certa ocasión un xornalista preguntoulle a Einstein:

- 'Pode Vostede explicarme en poucas palabras e simples a Teoría da Relatividade?

E Einstein contestoulle:

- Pode Vostede explicarme como se frite un ovo?

O xornalista mirouno estrañado e contestoulle:

- Pois, si, claro que podo.

Ao cal Einstein replicou:

- Ben, pois fágao, pero imaxinando que eu non sei que é un ovo, nin unha tixola, nin o aceite, nin o lume.

.

Durante o nazismo Einstein, por mor de ser xudeu, debeu de soportar unha guerra na súa contra urdida co fin de desprestixiar as súas investigacións. Un destes intentos deuse cando foron compiladas as opinións de 100 científicos que contradicían as de Einstein, editadas nun libro chamado "Cen autores en contra de Einstein". A isto Einstein respondeu:

- Por que cen?. Se estivese errado faría falta só un.

.

Nunha conferencia que Einstein deu nun Colexio de Francia, o escritor francés Paul Valery preguntoulle:

- Profesor Einstein, cando ten unha idea orixinal, que fai? Anótaa nun caderno ou nunha folla solta?

Ao que Einstein respondeu:

- Cando teño unha idea orixinal non se me esquece.

.

Einstein tivo tres nacionalidades: alemá, suíza e estadounidense. Ao final da súa vida, un xornalista preguntoulle que posibles repercusións tiveran sobre a súa fama estes cambios. Einstein respondeu:

- Se as miñas teorías resultasen falsas, os estadounidenses dirían que eu era un físico suízo; os suízos que era un científico alemán; e os alemáns que era un astrónomo xudeu.

En 1919, Einstein foi convidado polo inglés lord Haldane a compartir unha velada con diferentes personalidades. Entre estas había un aristócrata moi interesado nos traballos do físico. Tras unha longa conversa, o inglés explicou a Einstein que perdera recentemente ao seu mordomo e que aínda non atopara un substituto.

- A raia do pantalón tívena que facer eu mesmo, e o repasado custoume case dúas horas.

Ao que Einstein comentou:

- Vaimo a dicir a min. Olla Vostede estas engurras do meu pantalón? Pois tardei case cinco anos en conseguilas.

Nunha reunión social coincidiron Marilyn Monroe e Albert Einstein e un dos asistenten fíxolles a seguinte suxestion:

- Que di profesor, deberian casarse e ter un fillo xuntos? Imaxínase un bebe coa beleza de Marilyn e a súa intelixencia?.

Einstein moi seriamente respondeulle:

- Desafortunadamente temo que o experimento sairía á inversa e terminemos cun fillo coa miña beleza e a súa intelixencia.

.

Cóntase que nunha reunión social Einstein coincidiu co actor Charles Chaplin. No transcurso da conversa, Einstein díxolle a Chaplin:

- O que admirei sempre de vostede é que a súa arte é universal; todo o mundo compréndelle e admíralle.

Ao que Chaplin respondeu:

- O seu é moito máis digno de respecto: todo o mundo admírao e practicamente ninguén o comprende.

E por último un dos chistes favoritos que Einstein contaba sempre en reunións con políticos e científicos. Cóntase que nos anos 20 cando Albert Einstein empezaba a ser coñecido pola súa Teoría da Relatividade, era con frecuencia solicitado polas universidades para dar conferencias. Dado que non lle gustaba conducir e con todo o coche resultáballe moi cómodo para os seus desprazamentos, contratou os servizos dun chofer. Despois de varios días de viaxe, Einstein comentoulle ao chofer o aburrido que era repetir o mesmo unha e outra vez.

- Se quere -díxolle o chofer- pódoo substituír por unha noite. Escoitei a súa conferencia tantas veces que a podo recitar palabra por palabra.

Einstein estivo de acordo e antes de chegar ao seguinte lugar, intercambiaron as súas roupas e Einstein púxose ao volante. Chegaron á sala onde íase celebrar a conferencia e como ningún dos académicos presentes coñecía a Einstein, non se descubriu a farsa. O chofer expuxo a conferencia que escoitara repetir tantas veces a Einstein. Ao final, un profesor na audiencia fíxolle unha pregunta. O chofer non tiña nin idea de cal podía ser a resposta, con todo tivo unha faísca de inspiración e contestoulle:

- A pregunta que me fai é tan sinxela que deixarei que lla responda a persoa por exemplo que se atopa ao final da sala... que é o meu chofer.

Nunca un saque de honra foi tal elegante...

Foi na cosmopolita Nova York de 1957, un luminoso 12 de Maio. Marilyn Monroe realizou o saque de honra do partido que conmemoraba o noveno aniversario do nacemento do Estado de Israel. A nosa inmortal Marilyn convertida ao Xudaísmo tras o seu matrimonio co escritor Arthur Miller. Tras os consellos preliminares do equipo técnico, a futbolista por un día, arreoulle sen medo un bo chute á pelota. Con todas as súas forzas!

Basta observar os seus puños apertados e as facianas de sorpresa dos seus acompañantes, e que a pesar de non ter o calzado regulamentario -ou si vai ti a saber- o balón vai directo ao imperturbábel fotógrafo, ao que nin moito menos lle temblou o pulso nin lle saíu unha foto movida, non sei ben se por enfeitizamento cara ao obxecto fotografado ou por pura profesionalidade. O certo é que nunca un saque de honra foi tan elegante...

"The Fixer"...

Pearl Jam The Fixer Official Video

Jules-Géraud Saliège, Xusto entre as Nacións...

Un 23 de Agosto de 1942 o Arcebispo da Toulouse ocupada, Monseñor Jules-Géraud Saliége edita e fai pública esta emocionada e valente pastoral. O seu decidido apoio durante a ocupación nazi á comunidade xudía fíxoo merecedor do recoñecemento no ano 1969 polo Yad Vashem como "Xusto entre as Nacións".

Hoxe 23 de Agosto de 2009, a lembranza, recoñecemento e homenaxe nos Blues...

Ler máis na web do Yad Vashem:

http://www1.yadvashem.org/es/righteous/stories_saliege.asp

***

Os meus benqueridos irmáns,

Hai unha moral cristiá e unha moral humana que recoñece dereitos e impón deberes. Estes dereitos e deberes incumben a natureza do home pero veñen de Deus. Poden ser violados pero non está ao alcance de ningún poder mortal o suprimilos. Que homes, mulleres e nenos, pais e nais, sexan tratados como un vil rabaño, que se lles separe os uns dos outros, que se lles embarque cara a un destino descoñecido...

Estaba reservado aos nosos días ver tan triste espectáculo. Por que xa non existe o dereito de asilo nas nosas igrexas? Porque fomos vencidos? Señor ten piedade de nós. A nosa Señora, reza por Francia. Na nosa propia diocese escenas de espanto se suceden nos campos de Noé e Récébédou. Os xudeus son homes, as xudías son mulleres. Todo non está permitido contra eles, contra eses homes e mulleres, contra eses pais e nais de familia. Forman parte do xénero humano. Son tan irmáns nosos como o resto. Un cristián non pode esquecelo. A Francia ben amada, a Francia na conciencia de cuxos fillos leva a tradición do respecto á persoa humana. A Francia honrada e xenerosa, non o dubido, non pode ser responsable destes horrores. (...)

Et clamor Jerusalem ascendit.

Jules Saliège, Toulouse 23/08/1942