"Ás catro da mañá, nunca se sabe se é demasiado tarde, ou demasiado cedo". Woody Allen







viernes, 16 de octubre de 2009

Andrés Montes, molde roto...


Por Vicente Salaner

16 de octubre.- Hacía muchos años, muchos, que no veía personalmente a Andrés Montes, desde que los dos éramos reporteros mucho más jóvenes –él, sobre todo- pero naturalmente seguí su trayectoria desde que Alfredo Relaño, entonces director de deportes de Canal Plus, tuviese la feliz idea de reinventarse al menudo periodista deportivo, con su cabeza rapada y su tez morena, como comentarista 'showtime' de la NBA, cuyos derechos había adquirido entonces (1996) el canal de pago. Desde mis columnas de El Mundo y de la Revista NBA he alabado y he criticado a veces su labor de comunicación del baloncesto profesional. Sé que una discrepancia menor, que expresé por escrito, le sentó fatal...

En resumen: ni hemos estado próximos ni siempre estuvimos de acuerdo. Hoy, lo que son las cosas, al saltar la noticia brutal e inesperada de su muerte, me han venido las lágrimas a los ojos. He sentido una pérdida personal, profesional y deportiva como hace un rato, antes de conocer este terrible desenlace, no hubiese podido imaginármela.

La NBA es lo que es en España por la impronta que le han dado dos comentaristas televisivos originales, irrepetibles y, desde luego, polémicos: Ramón Trecet primero, y luego Andrés Montes. Ellos entendieron y transmitieron el carácter espectacular, teatral incluso, circense a menudo, de un deporte que en la NBA se transforma en otra cosa bien diferente de lo que el baloncesto es en Europa.

No, Montes no era el comentarista ideal: técnicamente explicaba poco, se equivocaba con frecuencia, seguía aproximativamente la jugada. Pero con su verbo pintoresco, sus referencias a la cultura actual –la música sobre todo, que él conocía a fondo-, sus invectivas a los compañeros, los motes abracadabrantes que ponía a los jugadores de baloncesto, y luego de fútbol en La Sexta, se hicieron famosos y eran repetidos en la calle. El balance final, incluso para los que ansiábamos más tecnicismo, más precisión, era positivo porque el exuberante Montes hacía simpático y atractivo el deporte.

Hace unas semanas se despidió de La Sexta al borde de una cancha de baloncesto. Al cabo de tres temporadas, le echaban: en fútbol, deporte de masas, sus excentricidades acababan siendo más negativas que positivas, en opinión de los rectores de la cadena. Lanzó por última vez su "¡la vida puede ser maravillosa!". Sólo lo ha sido durante un mes más.

jueves, 15 de octubre de 2009

Ramiro Fonte...


O vindeiro sábado, 17 de outubro, ás 12:00 da mañá, no Auditorio do Museo do Mar de Galicia, en Vigo, homenaxe a Ramiro Fonte, con motivo do primeiro ano do seu pasamento. No acto presentaranse tres libros, as edicións dos seus poemarios derradeiros, "Reversos" e "Xardín do pasatempo", e "Ramiro Fonte, o libro dos amigos", unha obra colectiva na que réndese tributo á memoria humana e literaria de Ramiro. Entrada Libre

domingo, 11 de octubre de 2009

Subir unha escaleira...

Como conseguir que a xente utilice as escaleiras tradicionais no canto da mecánica? A solución é moi sinxela, facer que sexa máis divertido...

Carod-Rovira fala claro...


" Israel e nós "
Por Josep-Lluis Carod-Rovira
AVIU - 07.10.09.


A Israel pásalle, no mundo, algo semellantemente a aquilo que, en España, ocórrelle a Catalunya. Todo é escoitar ou ver as palabras-faísca (Israel, xudeus, Catalunya, cataláns) e ao momento préndese o lume da prevención, da sospeita ou da criminalización inmediata. A súa simple mención ten a virtude de provocar reaccións irracionais de rexeitamento, alerta ou culpabilización, de pór en garda todo o mundo, polo si ou polo non... En ausencia de xudeus na paisaxe española, os cataláns fixeron a función ("os xudeus de España", dicía Pio Baroja), converténdose en xudeus sobrevindos, aos cales se aplican todos os reproches, tópicos e prexuízos do antisemitismo, quitado de matar a Cristo, cando menos até agora: xente avariciosa, interesada só polo diñeiro, etc...

***

Moitos medos e inseguridades da uniformidade identitaria máis rancia en relación co outro, cara a aquilo que é diferente, canalizáronse, en España, contra xudeus e cataláns, facendo a miúdo unha soa cousa. O mesmo Quevedo era quen de escribir, case á vez, un libelo antixudeu e outro de anticatalá, quizais un con cada man. Todo o rexeitamento do conservadurismo máis enfrentado de cabeza ao progreso, á modernidade, aos cambios, tivo tamén os mesmos destinatarios: industria, cultura, cidade, ciencia, palabras craves tamén do catalanismo, recibiron por todas partes.

***
Tras a barbarie da Shoáh, do Holocausto, a esquerda europea e os sectores máis ilustrados e liberais eran claramente proisraelis, seguramente pola mala conciencia e a vergoña de todo o que Europa permitira ao nazismo e tamén pola hexemonía socialista no movemento sionista de entón. Tamén, á saída da ditadura, a esquerda, e unha parte da sociedade españolas do momento, tiñan respecto e unha certa admiración por Catalunya. Pero unha actitude e a outra hai xa tempo que cambiaron de signo. Onte e hoxe, en España, xudeofobia e catalanofobia van do brazo. Máis aló da pegada xudía na nosa historia nacional, o catalanismo sempre se sentiu atraído pola historia do pobo xudeu: a conciencia e complicidade de grupo, a tenacidade para transmitir a identidade aos descendentes, en calquera lugar do mundo e en contextos moi difíciles e dramáticos, a fascinación pola construción do propio Estado nacional con xente chegada de todas partes, etc.

***

Non é estraño, pois, que, o 1929, Rovira e Virgili se referíse ao "pútrido e fétido antisemitismo (que) aínda está vivo"; que, ao nacer "Edicións 62", en pleno franquismo, se o seu primeiro libro editado era "Nós os valencianos", de Joan Fuster, o segundo título impreso foi "O Estado de Israel". Nin tampouco que, o 1992, na conmemoración do cincocentos aniversario da expulsión dos xudeus de Sefarad, o Parlament de Catalunya fose o único, dos dezanove existentes a todo o Estado, onde se presentou, e foi aprobado por total unanimidade, unha resolución de condena daquel feito, resolución que eu mesmo tiven a honra de redactar.

***

O antisemitismo de onte, a xudeofobia de hoxe, teñen, de feito, raíces relixiosas, onte instaladas no integrismo católico, hoxe tamén no integrismo islámico. Por isto sorprende, e só se entende como resultado da desinformación e a simplicidade con que se adoptan certas actitudes, que, ademais da ultradereita, sexan, xustamente, certas esquerdas, as abandeiradas do anti-Israel. Non quedaramos en que a laicidade era un valor de civilización? Como non parece que certas posicións se puxesen baixo a advocación do Vaticano nin tampouco da Meca, as razóns deben buscarse noutro lugar: o factor palestino, como pretexto por expresar, tamén, un antiamericanismo primario e visceral, nun momento de desorientación ideolóxica.

***

Lamentabelmente, España é o Estado máis antisemita de Europa, pero Barcelona xa apareceu en dúas ocasions, en pouco tempo, no mesmo mapa. Sempre defendín e defendo o dereito do pobo palestino á construción do seu propio Estado nacional independente e que Israel debe retirarse de Cisxordania. Pero tamén defendín e defendo o dereito á existencia do Estado de Israel e o seu dereito a defenderse dos ataques terroristas. Hamás, con quen agora se entrevistan algúns grupos políticos españois, sen que ninguén o cuestione, como a cousa máis normal do mundo, a pesar de estar considerado como organización terrorista pola Unión Europea e Estados Unidos, é, precisamente, un dos obstáculos máis grandes para a creación do Estado palestino. Pero isto non converte a todos os palestinos en terroristas. Como tampouco que a máxima autoridade islámica de Xerusalén aproveitase a radio berlinesa, na Alemaña de Hitler, para facer chamamentos reiterados a matar aos xudeus.

***

Nin todos os xudeus son malos, nin todos os palestinos son bos, e ao revés. Nin todos os cidadáns de Israel pensan o mesmo do seu goberno, nin todos os musulmáns poden ser sospeitosos de nada polo feito de ter esta relixión. Os problemas só serán resoltos pola vía política, non polas armas e o terrorismo. A coexistencia pacífica dos dous pobos só chegará polo acordo e a negociación, non polos atentados de suicidas ou polo derribo das casas destes. Por isto, certas actitudes e compañías non benefician nada a solución do conflito e, menos aínda, ao dereito lexítimo dos palestinos a ser Estado.

***

Non deixa de ser sospeitoso ademais, que os únicos musulmáns obxecto de simpatía política sexan, precisamente, aqueles que teñen un conflito aberto en Israel. Onde están as voces da esquerda europea en Chechenia, ante Darfur, ante o Sahara e, ao seu momento, en Bosnia, musulmáns todos eles? Aínda lembro aquel esotérico "bombardean Serbia porque son de esquerdas", en boca dun político de "esquerdas". Non ten sentido, pois, castigar e criminalizar a todo un pobo e un país, polo simple feito de ser o pobo que é e o país que é. E, moito menos aínda, facelo desde Catalunya.


Aviu, 7 de Setembro de 2009

sábado, 3 de octubre de 2009

Vós diredes...


A desvergonza chámase SICAV: 8.000 millóns de euros de beneficios, só 56 de impostos...

Los millonarios españoles han gozado de ventajas fiscales desde 1985, cuando Felipe González diseñó este vehículo de inversión para evitar la fuga de dinero. La tributación de los ricos, los de verdad, y no las rentas altas con las que se confunde el ministro de Fomento, José Blanco, siempre ha gozado de cierta laxitud fiscal. Y los partidos políticos han colaborado. En los últimos cinco años, las 3.369 Sociedades de Inversión Mobiliaria de Capital Variable (Sicav), que gozan hasta ahora de una ventajosa tributación del 1%, pagaron 56,6 millones de euros por el Impuesto de Sociedades después de haber obtenido 8.068,6 millones de beneficios y de acumular un patrimonio medio por encima de los 26.000 millones. Sólo en 2008, en plena crisis, obtuvieron unas ganancias de 190 millones (datos del tercer trimestre), por los que pagaron 1,7 millones. Mientras tanto, también en este año, las rentas de trabajo, que aglutinan el 80% del IRPF y que soportan un tipo de hasta el 43%, aportaron a las arcas públicas 71.341 millones. Las sociedades, por su parte, con una tributación entre el 25% y el 30%, abonaron 27.301 millones, mientras que los impuestos sobre el consumo -IVA y especiales- alcanzaron los 67.591 millones.

Las Sicav fueron un invento del primer Gobierno de Felipe González (la primera, Consulbic, data de 1985 y sigue domiciliada en Bilbao). Su autor fue el ministro de Economía y Hacienda de entonces, Miguel Boyer, con la pretensión de que los ricos contribuyeran a las arcas públicas al menos con alguna aportación, por exigua que fuera, ante la posibilidad de que buscaran otros refugios en el exterior. Es decir, lo mismo que dijo hace unas semanas la vicepresidenta económica, Elena Salgado. De Boyer fue también la idea de crear unos pagarés opacos al portador (se les llamó afros) para que las clases más acomodadas, y ante la necesidad del Estado de mayores ingresos, pudieran blanquear con toda impunidad. Después, fue Solchaga quien regularizó este dinero negro en 1992 con otra amnistía fiscal a cambio de un leve peaje económico. El PP quiso reformar la tributación de las Sicav en 2003. Pretendió establecer un tributo del 35% (el de Sociedades) para las compañías en las que un mismo accionista concentrara un 25% del capital (en aquel momento sucedía en 2.500 de las 3.000 Sicav existentes). Pero dio marcha atrás. En 2004, después de que Hacienda incluyera a estas sociedades por primera vez en 20 años en un plan contra el fraude, los inspectores fiscales levantaron más de 200 actas, por un valor de casi 70 millones de euros. Entonces, los grupos políticos arbitraron una amnistía fiscal y quitaron las competencia a Hacienda. La inspección de Hacienda descubrió que la mayoría de las Sicav no cumplía los requisitos para ser considerada sociedad colectiva, en especial el de tener al menos 100 socios, y de esta forma tributar al 1%. En muchos casos, un accionista controlaba la sociedad y aparecían 99 mariachis (testaferros) que eran empleados de la gestora. Sin embargo, el PP, PSOE y CiU se pusieron de acuerdo y aprovecharon la primera Ley que se tramitaba en el Congreso, relativa a Reformas Fiscales para Incentivar la Productividad, y le quitaron las competencias a la inspección de Hacienda para dárselas a la CNMV.

Muchas de las Sicav implicadas, que inicialmente habían firmado actas de acuerdo con Hacienda y que habían provisionado la deuda tributaria en sus balances, deshicieron esta posición cuando los principales partidos políticos se pusieron de acuerdo en que Hacienda no metiera las narices en las empresas de los ricos. Zapatero ya estaba en La Moncloa. Fue el primer pacto parlamentario entre el PSOE y el PP. Dos años después, el Tribunal Económico Administrativo Central del Estado consideró que esta modificación tenía efectos retroactivos. Y fue partícipe de otra nueva amnistía fiscal a las sociedades de las grandes fortunas. Las actas levantadas quedaron condonadas. Varias grandes fortunas tenían actas de Hacienda de varias de sus sociedades. A título individual, South Hill, de los Lladró, tenía por ejemplo una deuda tributaria de casi 4,8 millones.
Fuentes de la Agencia Tributaria reconocen que descubrieron casos «verdaderamente escandalosos» . Por ejemplo, el de una Sicav de Canarias en la que 45 de los 102 accionistas eran mariachis. Y de esos 45, al menos una treintena desconocían su presencia en la sociedad. Alguien había utilizado sus carnés de identidad, ya que desde 2000 (hasta entonces una sola persona podía crear su Sicav) bastaba (como sucede ahora) presentar un certificado con nombres y apellidos de personas ante la CNMV sin que éstas confirmen su presencia real. Después de este cambio normativo, la CNMV quedó de agente custodio para determinar si las sociedades de los ricos cumplen o no los requisitos de entidad de inversión colectiva y beneficiarse del 1% actual de tributación. Es decir, la inspección de Hacienda puede investigar al Rey, a cualquier empresa o ciudadano, pero no puede meter la nariz en estas sociedades si la CNMV no lo autoriza. Es como si Hacienda no pudiera realizar comprobaciones a las entidades financieras sin el consentimiento del Banco de España. Lo curioso es que desde 2004 la CNMV nunca ha detectado un incumplimiento de estos requisitos cuando aquella inspección sólo tardó unos meses. Al parecer, el órgano supervisor sitúa en una especie de limbo a las sociedades ya creadas que no cumplen las normas y les da un año de plazo para que se pongan al día. Hasta ahora no se conoce caso alguno de que este organismo haya suspendido a alguna Sicav de su condición de sociedad colectiva, si bien fuentes del regulador confirman que sí se han echado atrás solicitudes de creación de nuevas por no tener más de 100 accionistas. Además, sobre la identidad de los socios en este tipo de sociedades, ricos de verdad o mariachis, existe un cierto hermetismo. Por ejemplo, en el registro mercantil figuran los accionistas de las compañías anónimas o con responsabilidad limitada. Pero no existe información de las Sicav. Los datos sólo los tiene la CNMV, lejos del olfato de Hacienda.

Según los últimos datos públicos del supervisor, el número de accionistas que forman parte de alguna de las 3.347 sociedades registradas alcanzaba los 439.395 en 2008. Este dato refleja un aumento respecto al ejercicio precedente, aunque a un ritmo mucho menor debido, en parte, «a la disminución de la riqueza de los grandes patrimonios, que ha limitado el acceso a las Sicav», según explican en una entidad cotizada. Con el actual número de accionistas, la proporción sale a 131 socios por cada Sicav, por encima del límite establecido por la Ley. Aun así, hay grandes diferencias entre ellas. Por ejemplo, hay una sociedad con más de 5.000 accionistas, frente a las 2.650 que cuentan con entre 100 y 150 socios. La cuestión clave, no obstante, es si realmente todos ellos son inversores o sólo figurantes. En este club de elite, con un patrimonio de 25.000 millones, figuran los nombres de los consejeros de las principales empresas del país, sagas familiares, profesionales o deportistas de primera línea. Sólo las 25 mayores Sicav ganaron en 2007 de 308 millones. Así, entre estos afortunados se encuentran nombres tan conocidos como Esther Koplowitz, Amancio Ortega, Rafael Del Pino o Emilio Botín. Pero no sólo hay que buscar en el espectro financiero para encontrar protagonistas. También estas sociedades han sido el vehículo de muchos famosos que quieren invertir su patrimonio con un tratamiento fiscal ventajoso. Entre otros, los futbolistas Fernando Morientes e Iván de la Peña; el director de cine Pedro Almodovar; el arquitecto Ricardo Bofill, el productor Narciso Ibáñez Serrador, e incluso la Iglesia católica.
.
En realidad muchas de estas sociedades no están vetadas a ningún tipo de cliente, pero tienen que cumplir unos requisitos imprescindibles. La normativa vigente establece unos mínimos de inversión que en la mayoría de los casos resultan inaccesibles para un pequeño ahorrador. La inversión mínima exigida es de 2,4 millones de euros para aquéllas que están abiertas a todo el mundo. No obstante, de las más de 3.300 sociedades que hay actualmente, la mayoría son de carácter exclusivo, es decir, que no admiten la entrada de nuevos accionistas sin el beneplácito del creador, según explican desde un banco.


.
Gestión
.
También hay diferencias entre las formas de gestionar esas compañías. Algunos constituyen el vehículo como medio para mover sus participaciones mobiliarias (renta fija y renta variable, básicamente) a su gusto y criterio. Otros, sin embargo, dejan todas las decisiones de inversión en manos de la sociedad gestora. «Y eso puede ser muy peligroso», dice el encargado de tomar las decisiones de inversión de un conocido actor de televisión. La Sicav que él gestionaba (dicha sociedad se ha extinguido) llegó a tener un patrimonio de casi 8 millones de euros y unos beneficios en 2007 de 260.000 euros. Según su experiencia, el gestor debe intentar convencer en muchas ocasiones a su cliente de que lo que él le pide no es la mejor opción. Sobre todo si el cliente no tiene grandes conocimientos sobre mercados financieros e instrumentos de inversión.
«Cuando eso sucede», añade, «lo normal es que la gestora tenga poderes para tomar las decisiones que considere más apropiadas en cada momento, aunque teniendo en cuenta siempre el objetivo de rentabilidades que persigue dicha sociedad». En cualquier caso, según explican desde la industria de gestión de grandes patrimonios, estas sociedades han dejado de tener el atractivo que tenían a comienzos de la década de 2000. La supresión del impuesto de patrimonios y la liberalizació n de las Instituciones de Inversión Colectiva (IIC) restaron parte del atractivo de estos vehículos que, no obstante, hasta ahora han seguido gozando de esa ventajosa tributación en el 1% en el Impuesto de Sociedades. Incluso los bancos han aprovechado estos vehículos para cautivar a su clientela, ya que los cambios de una entidad a otra en la administració n, depósito y gestión de una Sicav es muy costoso y engorroso para los propios accionistas. «Las Sicav a veces son un instrumento más ventajoso para el banco para fidelizar a un cliente que para el propio inversor», reconocen en una entidad. Por eso el boom de estas sociedades hoy ya no es lo que fue. «Estas empresas ya sólo tienen sentido si, además de tener un gran patrimonio, buscas una gestión muy activa y especulativa, intentando moverte en contra de la tendencia y sacándole partido a la capacidad de hacer y deshacer posiciones al instante», comenta una fuente del sector. «Si el cliente no busca esto, es mejor que se decante por una gestión de su patrimonio más tradicional», añade.
En los últimos meses, la industria ha vuelto paulatinamente a invertir en Bolsa después del varapalo de 2008, que hasta el tercer trimestre lastró un 88% el beneficio de estas sociedades, hasta los 189 millones de euros. De hecho, gran parte de las Sicav se han recuperado ya de las caídas y han vuelto a las rentabilidades positivas. Entre las más rentables destaca la de la familia Entrecanales (Acciona), Bestinver Bestvalue, que hasta junio obtuvo unas plusvalías del 26,10% gracias a su mayor exposición a la renta variable. En cualquier caso, los grandes patrimonios todavía siguen guardando la mayor parte de su dinero en renta fija y liquidez (depósitos). Será que no se fían de que el mercado ya se ha recuperado.

.
EL VEHÍCULO DE INVERSIÓN DE LOS RICOS Y FAMOSOS
.
AMANCIO ORTEGA
485 millones. El dueño de Inditex controla la terecera mayor Sicav de España, Keblar de Inversiones, con un patrimonio de 307,2 millones. Hasta junio, Keblar ha ganado un 5% tras reducir su exposición a activos de mayor riesgo, como la cartera de inversiones en España. También ha duplicado su posición en liquidez (depósitos, básicamente). Aun así, el patrimonio se ha reducido en más de 150 millones en dos años. Ortega tiene además otras dos Sicavs, Alazan y Gramela. Entre las tres suman 485 millones.
ROSALÍA MERA
455 millones. La ex mujer de Amancio Ortega y fundadora del imperio textil es otra de las grandes fortunas españolas que canaliza parte de su patrimonio a través de estas sociedades. Soandres de Activos gestiona actualmente 285 millones, mientras que Breixo Inversiones tiene un patrimonio de 169 millones. Gestionada por JP Morgan, Soandres obtuvo una rentabilidad del 5,36% en el primer semestre con la mayoría de sus inversiones distribuidas en fondos de inversión.
JOSÉ M. ENTRECANALES
9,5 millones netos. Las siete Sicav de la familia Entrecanales se han fusionado en una sola, gestionada por Bestinver, la agencia de inversión propiedad de Acciona. La Sicav se llama Bestinver Bestvalue y tiene un patrimonio de 117,2 millones de euros. Puede presumir de ser una de las más rentables en 2009, con unas plusvalías acumuladas del 26,10%. En los últimos dos años, la Sicav de esta familia madrileña ha multiplicado por cinco su patrimonio gracias a las nuevas aportaciones.
RAFAEL DEL PINO
492 millones. La familia Del Pino, máximo accionista de la constructora Ferrovial, es otra de las megafortunas españolas que cuenta con varias Sicavs. Allocation es la segunda más grande registrada en la CNMV, con un patrimonio de 361,7 millones de euros. En 2007 obtuvo un beneficio bruto de 11,7 millones de euros. Por su parte, Keeper Inversiones gestiona 131 millones de euros y en lo que va de año ha obtenido una rentabilidad del 9%.
ANTONIO M. ROUCO VARELA
6,9 millones. La conferencia episcopal utiliza las Sicav para gestionar parte de su patrimonio. Umasges era hasta hace poco la sociedad más grande de las tres que tiene la Iglesia, con un patrimonio superior a los 6 millones de euros antes de su liquidación. Actualmente existen otras dos sociedades vinculadas a la Iglesia: Vayomer, participada por el Arzobispado de Astorga y con un patrimonio de 6,9 millones, y B.I. Gran Premiere, del Arzobispado de Oviedo y (1,3 millones).
PEDRO ALMODÓVAR
4,5 millones. Gestionada por Fortis, Oyster es la Sicav de Pedro Almodóvar, que cuenta actualmente con un patrimonio de 4,5 millones de euros. Según la composición de la cartera de esta sociedad, se puede concluir que el director es un inversor poco arriesgado. El 25% de sus inversiones están refugiadas en activos de renta fija, mientras que la renta variable sólo ocupa un 1%. Además de invertir en España, destaca la importancia de activos procedentes de Francia y Holanda.
CHICHO IBÁÑEZ SERRADOR
10,5 millones. Gestionada por BBVA, la Sicav del director español de cine Narciso Ibáñez Serrador (Peñafiel de Inversiones) cuenta con un patrimonio de 10,5 millones y 106 accionistas. En el año 2007 (último ejercicio disponible), esta sociedad obtuvo unos rendimientos brutos de 358.000 euros, por los que sólo pagó 3.000 en concepto de impuestos. La rentabilidad de esta sociedad en lo que va de año es de sólo el 0,5% como consecuencia de su mayor expsoción a la renta fija (85%).
FERNANDO HIERRO
2,7 millones. El ex jugador del Real Madrid y director deportivo de la selección española, Fernando Hierro, tiene en su Sicav Ferrosor invertidos 2,75 millones de euros, en su mayoría en renta fija privada nacional. Esta sociedad cuenta con 103 accionistas y en 2007 obtuvo unos resultados de 188.000 euros. Hierro no es el único deportista con una sociedad de este tipo: Fernando Morientes o Iván de la Peña también gestionan su patrimonio a través de una Sicav.
Grazas a Iñaki polo envío

jueves, 1 de octubre de 2009

Quen é quen?...

A edición USA de Rolling Stone ven de colgar na súa web 40 retratos extraídos dos álbumes escolares de algunhas das estrelas más relevantes do rock mundial de todos os tempos. Escollo ao chou algunha das fotografías comezando pola raíña Madonna e seguindo por... por quen? Quen é quen? Quen foi quen? ...








Carcacía...

San Pedro de Carcacía, no concello de Padrón. http://www.carcacia.com/indexg.html